Online advertising stond halverwege jaren 90 nog in de kinderschoenen, maar beloofde gouden bergen. Bedrijven gingen gebruik maken van Telemarketing, e-mailmarketing. En verkopers en marketeers werden vervangen door algoritmes. Hierdoor werden de klassieke verkoopvaardigheden steeds verder naar de achtergrond verdrongen. Uiteindelijk werd het hele medialandschap bepaald door de digitale revolutie. En om de ontwikkelingen voor te blijven, buitelden de uitgeverijen over elkaar heen om hun uitgaves online te zetten. Het einde van het tijdschrift leek nabij. 

Het gemak, de lage kosten en de snelheid van digitale media zorgden er ook voor dat er vaak te makkelijk werd nagedacht over het genereren van new business en het verhogen van omzet. Zo werd er ook steeds makkelijker gedacht over fotograferen, muziek produceren, films maken en bekijken. Met als gevolg dat de kwaliteit van foto’s, films, muziek en andere media sterk achteruit ging. 

Maar er is hoop. Zo snel als de wereld zichzelf leek te digitaliseren, grijpt men nu steeds vaker terug naar analoge media. Fotografen schieten weer op film, muziekstudio’s investeren weer in analoge apparatuur en ja: tijdschriften raken weer IN. Dat heeft verschillende redenen. Mensen hebben behoefte aan vakmanschap. 

Doordat analoge technieken veel nauwkeuriger zijn dan de digitale vereenvoudiging, doen producenten veel harder hun best om hun product fantastisch te maken. En dan zie je, dat proef je, dat voel je. Precies zo gaat het in de uitgeverij-exploitatie ook. Contracten die door persoonlijk contact tot stand komen, zijn zekerder en duren veel langer dan snel verworven digitale klanten.